دخترم با تو سخن مي گويم

‏ 
زندگي درنگهم گلزاريست

‏ 
و تو با قامت چون نيلوفر،شاخه ي پر گل اين گلزاري ‏ 

من به چشمان تو يک خرمن گل مي بينم

‏ 
گل عفت ، گل صدرنگ اميد ‏ 

گل فرداي بزرگ 

گل فرداي سپيد 

چشم تو اينه ي روشن فرداي من است ‏ 

گل چو پژمرده شود جاي ندارد در باغ ‏ 
 

کس نگيرد زگل مرده سراغ 

دخترم با تو سخن مي گويم ‏ 

ديده بگشاي و در انديشه گل چينان باش 

همه گل چين گل امروزند ‏ 

همه هستي سوزند ‏ 

کس به فرداي گل باغ نمي انديشد ‏ 
 

انکه گرد همه گل ها به هوس مي چرخد

‏ 
بلبل عاشق نيست ‏ 

بلکه گلچين سيه کرداريست ‏ 

که سراسيمه دود در پي گل هاي لطيف ‏ 

تا يکي لحظه به چنگ ارد و ريزد بر خا ک 

دست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاک ‏ 
 

تو گل شادابي ‏ 

به ره باد مرو ‏ 

غافل از باد مشو 

اي گل صد پر من ‏ 

همه گوهر شکنند ‏ 

ديو کي ارزش گوهر داند ‏ 

دخترم گوهر من ، گوهرم دختر من 
 

تو که تک گوهر دنياي مني ‏ 

دل به لبخند حرامي مسپار دزد را دوست مخوان ‏

 
چشم اميد به ابليس مدار ‏ 

اي گوهر تابنده بي مانند ‏ 

خويش را خار مبين ‏ 

اري اي دخترکم ‏ 

اي سراپا الماس از حرامي بهراس ‏ 

قيمت خود مشکن ‏ 

قدر خود را بشناس ‏ 

قدر خود را بشناس ‏