الهی به مردان در خانه ات /به آن زن ذلیلان فرزانه ات
به آنان که با امر روحی فداک / نشینند و سبزی نمایند پاک
به آنان که از بیخ و بن زی ذیند / شب و روز با امر زن می زیند
به آنان که مرعوب مادر زنند / ز اخلاق نیکوش دم می زنند
به آن شیر مردان با پیش بند / که در ظرف شستن به تاب و تبند
به آنان که در بچه داری تکند / یلان عوض کردن پوشکند
به آنان که بی امر و اذن عیال / نیاید در از جیبشان یک ریال
به آنان که با ذوق و شوق تمام /به مادر زن خود بگویند: مام
به آنان که دارند با افتخار / نشان ایزو نه، زی ذی نه هزار
به آنان که دامن رفو می کنند / ز بعد رفویش اتو می کنند
به آنان که در گیر سوزن نخند / گرفتار پخت و پز مطبخند
به آنان قرمه سبزی پزان قدر / به آن مادران به ظاهر پدر
الهی به آه دل زن ذلیل / به آن اشک چشمان ممد سبیل
به تن های مردان که از لنگه کفش / چو جیغ عیالاتشان شد بنفش
که ما را بر این عهد کن استوار / از این زن ذلیلی مکن برکنار
به زی ذی جماعت نما لطف خاص / نفرما از این یوغ ما را خلاص